کسی که تازه استریم یا ضبط ویدیو را شروع می‌کند، معمولاً از دوربین شروع می‌کند. تجربه‌ی بینندگان چیز دیگری می‌گوید: مخاطب تصویر متوسط را تحمل می‌کند، اما صدای بد را چند ثانیه‌ای رها می‌کند. پس ترتیب منطقی سرمایه‌گذاری این است: اول صدا، بعد تصویر، بعد تجهیزات جانبی.
در این دسته چهار گروه کنار هم آمده‌اند: میکروفن، وبکم، هدست و هدفون و کپچر کارت.
میکروفن هدست برای بازی تیمی و تماس کاری کاملاً کافی است و مزیت بزرگی دارد: همیشه در فاصله‌ی ثابتی از دهان شماست. میکروفن مستقل وقتی ارزش پیدا می‌کند که صدای شما محتوای اصلی باشد — گفتار طولانی، پادکست، ضبط حرفه‌ای.
اگر سراغ میکروفن مستقل می‌روید، به الگوی جهت‌گیری دقت کنید. الگوی کاردیوئید فقط جلوی خودش را می‌شنود و صدای اطراف اتاق را کمتر می‌گیرد؛ برای اتاق معمولی که عایق صدا نیست، همین انتخاب درست است. میکروفن‌های USB برق و اتصال را از یک کابل می‌گیرند و به کارت صدا یا مبدل جداگانه نیاز ندارند.
این نکته‌ای است که کمتر گفته می‌شود: در اتاقی با دیوار لخت و سطوح سخت، گران‌ترین میکروفن هم صدای پرطنین می‌دهد. پرده، فرش، کتابخانه و حتی یک تخت در اتاق، بازگشت صدا را کم می‌کنند. نزدیک‌تر حرف زدن به میکروفن هم همین اثر را دارد، چون نسبت صدای شما به صدای اتاق بالا می‌رود.
برای تماس کاری و استریم، وبکم با کیفیت Full HD کافی است و تفاضل اصلی بین وبکم‌ها در کیفیت لنز، رفتار در نور کم و دقت فوکوس است، نه در عدد رزولوشن. مهم‌تر از خود وبکم، نور است: یک منبع نور نرم روبه‌روی صورت، تصویر را از هر ارتقای وبکمی بیشتر بهتر می‌کند. نور از پشت سر، شما را سیاه نشان می‌دهد و هیچ وبکمی آن را جبران نمی‌کند.
در استریم، هدست دو کار می‌کند: شما صدای بازی و پیام‌ها را می‌شنوید، و صدای بازی از اسپیکر پخش نمی‌شود تا دوباره وارد میکروفن شود. همین دلیل دوم است که کار با اسپیکر در ضبط صدا را دشوار می‌کند.
سه نوع اتصال وجود دارد: جک ۳.۵ میلی‌متری (ساده و همه‌جا کار می‌کند)، USB (پردازش صدا داخل خود هدست) و وایرلس با دانگل اختصاصی (آزادی حرکت، بدون تأخیر محسوس). برای ضبط و استریم، اتصال باسیم یک نگرانی کمتر دارد: باتری. هدست Steelseries Arctis Nova 7 و هدست Razer Kraken V3 Pro دو نمونه‌ی موجود در این دسته‌اند.
این نقطه‌ای است که بیشتر خرید اشتباه در آن اتفاق می‌افتد. اگر از همان کامپیوتری که بازی می‌کنید استریم می‌گیرید، کپچر کارت لازم ندارید؛ نرم‌افزار استریم تصویر را مستقیم از سیستم می‌گیرد. کپچر کارت زمانی لازم است که منبع تصویر دستگاه دیگری باشد:
کپچر کارت‌ها دو شکل دارند: اکسترنال که با USB وصل می‌شوند و جابه‌جایی‌شان ساده است، و اینترنال که در اسلات PCIe مادربرد می‌نشینند و اتصال پایدارتری دارند.
پخش زنده، کار سنگینی است: تصویر باید همان لحظه فشرده شود. کارت‌های گرافیک امروزی این کار را با واحد سخت‌افزاری مستقل انجام می‌دهند، یعنی بار آن تقریباً روی عملکرد بازی اثر نمی‌گذارد. برای بیشتر استریمرها یک سیستم کافی است؛ سیستم دوم وقتی منطقی می‌شود که همزمان ضبط با کیفیت بالا، چند صحنه‌ی پیچیده و پردازش صدا در جریان باشد. گزینه‌ها در کارت گرافیک هست.
یک هدست با میکروفن قابل قبول و یک منبع نور ساده روبه‌روی صورت. با همین دو مورد می‌توانید شروع کنید و بعد بر اساس بازخورد، سراغ میکروفن مستقل بروید.
برای شروع و برای بیشتر کاربری‌ها، USB ساده‌تر و بی‌دردسرتر است. مسیر کارت صدا و مبدل جداگانه وقتی منطقی می‌شود که چند منبع صدا را همزمان مدیریت می‌کنید.
اگر منبع تصویر دستگاه دوم باشد، نه. کپچر کارت تصویر را از خروجی آن دستگاه می‌گیرد و پردازش روی سیستم پخش انجام می‌شود.
بیشتر وبکم‌ها گیره‌ی مانیتور دارند و همان کافی است. اگر زاویه‌ی خاصی می‌خواهید یا مانیتور شما قاب باریکی دارد، پایه‌ی سه‌پایه انتخاب مطمئن‌تری است.
اگر بگویید چه چیزی را می‌خواهید ضبط یا پخش کنید — بازی، گفتار، تماس کاری یا کنسول — فهرست تجهیزات لازم را کوتاه می‌کنیم تا چیزی که به آن نیاز ندارید نخرید. همه‌ی کالاها اصلی و دارای گارانتی هستند، ارسال به سراسر ایران انجام می‌شود و راه‌اندازی در محل مجموعه بدون هزینه انجام می‌شود.
